księgarnia w pasażu pod DH Klimczok, pzdr

Dzięki

(...) Kupiłem ją wczoraj popołudniu i pochłonąłem w chwilę kilkadziesiąt stron, świetna.....(...)

Poproszę o adresik księgarni żeby nie błądziła, a zmierzała prosto do celu   a cena?   

wszystkim polecam nową książkę o naszych beskidzkich zbójnikach, w tym o Maśle - Targoszu z Międzybrodzia. Kupiłem ją wczoraj popołudniu i pochłonąłem w chwilę kilkadziesiąt stron, świetna.....

Poniżej wprowadzenie ze stron www.super-nowa.pl.

"Zbójnicy w Beskidach? Każde dziecko przecież wie, że zbójnicy to Tatry. Po przeczytaniu „Beskidników” okazuje się, że nasze góry też miały swoich zbójników. I to jakich! A oprócz tego wiele tajemnic...

Pomysł napisania książki pojawił się kiedy w ręce autora – Stanisława Noworyty wpadł bardzo stary dokument „Testamenta złoczyńców i zbójów państwa żywieckiego”. Były to protokoły zeznań, które w żywieckim lochu pozyskiwano torturami. Pierwszy wpis pochodzi z 1595 r.

– Księga zrobiła na mnie niesamowite wrażenie. Protokół najczęściej zaczyna się słowami: „Wojtek Szczotka z Rycerki, syn Wojciecha przed trapieniem, przy trapieniu i po trapieniu dobrowolnie zeznał...”. Skazany musiał trzykrotnie powtórzyć tą samą wersję zeznania. Często protokół kończył się formułą: „I z tym na Sąd Boży poszedł”. Ułaskawień nie było – mówi Noworyta.

Autor doszedł do wniosku, że to niemożliwe, iż taka kraina jak Żywiecczyzna nie wie o tym co działo się na jej ziemiach przed 400 laty, a tak dobrze jest to opisane. Praca nad „Beskidnikami” ruszyła.

***
Książka wywraca do góry nogami to co każdy mieszkaniec Podbeskidzia myśli o zbójnikach – u nas ich nie było.

– Zbójowanie było wtedy tak samo dobrym zawodem jak każdy inny. W tamtych czasach Żywiecczyzna razem z przyległościami liczyła około 2400-2600 osób. Tymczasem ja z imienia, nazwiska, miejsca urodzenia lub zamieszkania znam 600 zbójów z okresu mniej więcej 20 lat. Można sobie wyobrazić jakie było to wtedy powszechne. Z tego wynika, że prawie każdy chłopak, który dorastał na wsi szedł na zbój – mówi Stanisław Noworyta.

***
Karty „Beskidników” zawierają opisy spraw, których po „naszych” zbójach byśmy się nie spodziewali. Bo któż wpadłby na to, że w Beskidach praktykowany był kanibalizm? – Zbójnicy obawiali się pościgu. Do tego aby go uniknąć służył rytuał – należało zjeść kawałek zabitego, albo chociaż zęby umoczyć w jego krwi – opowiada autor.

Inna ciekawa rzecz w „Beskidnikach” to relikty starosłowniańskiej wiary. Kiedyś beskidzkie lasy roiły się od bóstw. Wśród nich był Przystymp chichoczący głosem puszczyka, Nocnice pohukujące jak sowy, Zwodnice, które udawały świetliki i woziły podróżnych na manowce. Był też Wołos, który opiekował się zbłąkanymi i potrzebującymi pomocy.

400 lat temu nad tą gromadką czuwali jeszcze pustelnicy-żercy, nazwani od tak od ofiar-żertw, które składali swoim bóstwom. Współczesny im kler nazywał ich „ślepkami”, gdyż nie dostrzegali prawdziwej wiary. – Popularne do dzisiaj w Beskidach nazwisko Żyrek wzięło się właśnie od nich – mówi Noworyta.

Każdy słyszał chyba o inkaskiej księżniczce Uminie, która uciekając z pogromu Inków znalazła schornienie na zamku w Nidzicy. Z księżniczką Uminą wiąże sie legenda o równie słynnym inkaskim skarbie, którego trzecia część ma być ukryta w Polsce. – Są poszlaki, które pozwalają sądzić iż to Beskidnicy położyli na nim rękę – uśmiecha się autor.

Niewykluczone. Jeżeli wierzyć temu co stoi na kartach książki Beskidy roiły się od mniejszych i większych zbójeckich skarbców. Wśród nich prym wiódł ten największy – hetmański, gdzie najgłówniejsi zbójnicy gromadzili skarby przez wieki, a każdy następny był zobowiązany pomnożyć bogactwa. Skarb może być zatem dobrze ukryty po dziś dzień w którejś ze skrytek...

Ale o tym przeczytacie już Państwo sami „Beskidnikach”." (żródło:http://www.super-nowa.pl)

Został schwytany, zabity i pogrzebany w 1620 roku na górze, którą później nazwano jego imieniem - ROGACZ (nad Mikuszowicami).

Najsłynniejszym "krzeszowskim Janosikiem" był Jakub Targosz. Niestety tym razem nie sprawdziło się powiedzenie: "złego diabli nie biorą". Za rabunki jakich dokonał w Suchej został skazany na ścięcie, a następnie poćwiartowany. Może nie typowo zbójnicki tryb życia, ale równie ciekawy, prowadziła pewna krzeszowska niewiasta. O jej dokonaniach możemy przeczytać w "Dziejopisie żywieckim" - pisownia oryginalna:

[1698]

Tegoż roku die 7 Februarii [7.II.] Agnieszka Barankowicowa o zabicie męża swego, którego śpiącego i napitego drewnym w głowę uderzywszy, w Krzeszowie zabiła, a potym porąbawszy go siekierą w piecu w nocy spaliła i kości zagrzebała i tłuszczem z niego w kaganku świeciła. Za co tamże w Krzeszowie egzekwowana, będąc jej ręka ucienta, ścięta, a potym spalona.