Jurek to pies, górski gwiazdor. Jeździ często w góry i gromadzi po kilkadziesiąt osób za każdym razem. Zaproszenie na wyjazdy jest otwarte. Trzeba się pojawić o określonej godzinie w umówionym miejscu. Postanowiłem z ciekawości wziąć udział w jednej takiej imprezie.
Celem wyjazdu był Beskid Ślaski, trasa z Matyski na Baranią Górę.

PROLOG

Zbiórka miała być o 9:00, ale że poranek zapowiadał się piękny pojechałem wcześniej do Radziechowych, zaparkowałem w dole i udałem się w kierunku Matyski pieszo. Poranek faktycznie był cudowny. Jak w letni piękny dzień.

Powitał nas pan Cap z żoną.

I gromadką dzieci.

Bliżej szczytu powitały nas krowy.

Jedna była wielce zainteresowana Tobim. Z wzajemnością zresztą.

Doszło nawet do kontaktu fizycznego
W zasadzie ta krowa okazała się być młodym bykiem.
Przemiłe zwierza zamieszkują tamte tereny!

Zdobyliśmy Matyskę od tyłu.

Zakładałem, że spotkam tam Jurkowiczów, którzy tak jak ja przyjechali trochę wcześniej, ale nie było nikogo. Jezus jeszcze drzemał spokojnie.

Ale wcześniej go wymęczyli nieźle. Na Matysce byłem już kilka razy, ale ekspresja tej drogi krzyżowej wciąż wywołuje u mnie emocje.

Poniżej widok na parking, gdzie pojawiają się samochody. W tle widok na górki po których będziemy chodzić. Z lewej Glinne i bezszlakowy grzbiet schodzący w dół - mam go w planach.

CZĘŚĆ WŁAŚCIWA

Podchodzimy do grupy. Na parking wciąż zajeżdżają nowe auta wypełniając go szczelnie. Słychać wesoły gwar. Ludzie się witają. Psy szczekają. Nikogo nie znam, zamieniam parę słów z losowymi osobami. Dowiaduję się, że na tym wyjeździe wyjątkowo nie będzie Jurka i jego Pani, która to wszystko organizuje. No cóż, trudno

Tobi nie musi konkurować z Jurkiem Już na fotce rozpoczynającej ląduje w centralnym miejscu. Jest jedynym psem bez smyczy. A potem ruszamy.

Warunki są cudne, świeża zieleń. Początkowo grupa rusza z kopyta tempem dusiołkowym, ale bardzo szybko pojawiają się postoje i tempo spokojne.

Jedni się znają, parę osób przyznaje się, że są pierwszy raz. Grupa się rozciąga. Atmosfera luźna.

Na Tobiego żebrajacego o jedzenie są same pozytywne reakcje. Podobno Jurek też żebra

Zbliżamy się do Hali Radziechowskiej. Tam dłuższy postój.

Jeden z 4 psów poza Tobim. Wygląda strasznie w wielkim kagańcu. Nawiązuję z nim znajomość. Okazuje się bardzo przyjazny. Kaganiec ma bo czasem "podszczypuje", gdyż chce się bawić. Cały czas trzymany na krótkiej smyczy bo obskakuje, gdyż chce się bawić. Wygląda na nieszczęśliwego, że nie może nawiązać żadnego kontaktu. Nie ma wyrobionych podstawowych zachowań interakcji z obcymi ludźmi, ani psami. Jest ze schroniska, miał trudne dzieciństwo. Mam bardzo mieszane uczucia, gdyż obawiam się, że jak będzie tak izolowany, to za jakiś czas stanie się naprawdę groźną bestią. Z drugiej strony moja wiedza o psach jest czysto amatorska, po prostu całe życie miałem z nimi do czynienia. Nie mam żadnego prawa innych pouczać i oceniać.

Ruszamy dalej.

Barania coraz bliżej.

Śnieg!
Pytam dziewczyny obok, czy ma raczki. Okazuje się że nie ma. Wyjęła z plecaka przed wycieczką. Nieodpowiedzialna!

Długa posiadówka szczytowa.

Chwilowo znalazłem się w ogniu krytyki. Męczę pieska nie wynosząc go na wieżę na rękach. Boi się, że spadnie i cierpią mu łapki na metalowych kratkach. Ale jeszcze większa krytyka jest jak się okazuje, że nie mam dla niego miseczki z wodą. Jedna dziewczyna opróżnia pudełko z jedzeniem, nalewa mineralnej gazowanej i... Tobi wącha i nie jest zainteresowany. Woli z kałuży

Wracamy. Grupa integruje się coraz bardziej. Okazuje się, że jest ktoś kogo znam - Lech, kolega Pudla, który kiedyś był na tym samym zlocie co ja.

Bacówka na Hali Baraniej.

Czas trochę pogwiazdorzyć. Podobno Jurek by tu nie wskoczył

Zdobywanie skałek też wzbudza uznanie.

Ostatni dłuższy postój w drodze powrotnej na Hali Radziechowskiej. Cudna pogoda!
Tobi dostał kiełbaskę z ogniska i grzecznie czeka, aż rozdrobniona wystygnie. Znowu zdziwienie, że mnie tak słucha, pytania jak udało mi się go tak wytresować. Zdradzam sekret: w przypadku nieposłuszeństwa oddam go do schroniska
Ileż on na tej wycieczce zjadł!!!

Ruszamy na ostatni odcinek zejścia.

EPILOG

Odłączam się od grupy.
Godzina jeszcze młoda, dzień piękny. Pora na zakończenie we własnym stylu. Idę na Glinne czerwonym szlakiem.

Następnie schodzę bezszlakowym grzbietem do Przybędzy.

Nie ma tu nikogo, jestem sam, w grupie jest fajnie, ale samemu również, zupełnie inaczej odbiera się okoliczności przyrody.

Tobi również zadowolony. Ludzie pytali się mnie ile on potrafi przejść. Przecież nie wiem. Na pewno więcej niż ja

Romantycznie.

Na koniec ponownie wychodzę na Matyskę, tym razem od strony Przybędzy.

Nigdy nie byłem tu o tej porze. Inne światło.

Łąkami schodzę do auta.

Idealnie wykorzystałem dzień.
Fajnie też było poznać nowych ludzi. Trzeba jeszcze się kiedyś wybrać i zapoznać tego sławnego Jurka i jego ładną panią

1. Trasa: Rajcza (PKP) –  Sucha Góra - Hala Redykalna – Zapolanka – Zagroń - Wilcza Góra – Rajcza Centrum (PKP) – 25 kwietnia 2021.

Soła w Rajczy szaro-bura – wiosny nie widać.

Przy potoczku również...

Tu jakby coś od wiosny...

A tu nawet coś w kolorze...

W przysiółku Krzepiny fajna stara zabudowa i „ozdobnikami” Była też świetna drewniana chałupa (chyba tylko okresowo zamieszkałą), ale siedzieli przed nią ludzie, więc fotki nie było jak zrobić

Wędruję stokiem Suchej Góry, pojawiają się pierwsze widoczki mimo marnej pogody, od  Muńcoła po szczyty graniczne Worka Raczańskiego.

Ładnie ta Rajcza jest położona! Za „pleckami” ma Beskid Śląski i Śląsko-Morawski

Widok ze stoków Suchej Góry w kierunku Redykalnego Wierchu, można dostrzec nawet Halę Redykalną

Powyżej „tysiączki” jeszcze całkiem sporo śniegu

Drewniana chałupa na kolejnej z hal. Musiała być solidnie pozamykana... teraz drzwi i okiennice zerwane z zawiasów, smętnie zwisają na boki, a wokoło pełno śmieci i szkła.

Z tej hali świetnie widać schronisko na Hali Boraczej.

Tuż obok grzbiet Prusowa.

Skrzyżowanie szlaku niebieskiego z zielonym. Od strony schroniska na Hali Boraczej słychać harmider, jest tam sporo ludzi. Ja odbijam na Halę Redykalną.

W kierunku Romanki, Rysianki i Lipowskiego Gronia.

I już Hala Redykalna, miejsce z dużym potencjałem widokowym, ale dziś jest tak sobie...

Redykalny Wierch w drodze na Zapolankę

Zapolanka, kolejne miejsce z niezłymi widokami Miały być krokusy, ale mimo, że śniegu już tam nie ma – to krokusów też...

Jest za to paśnik z solną lizawka. 

Miałam ochotę zajrzeć do Chaty na Zagroniu, ale dym nie unosił się z komina, więc pewnie nikogo tam nie było...

Za to przy kapliczce, niemiłe spotkanie!

Do Rajczy planuję zejść grzbietem bez szlaku przez Kiczorę i Wilczy Groń. To chyba tędy? jakieś znaki tam jednak prowadzą

Pogoda poprawiła się, a rozległe łąki dostarczają fajnych widoków

A tutaj kogoś zeżarło Nic dziwnego, to stoki Wilczej Góry

Ponieważ chciałam obejrzeć zespół pałacowy w Rajczy, ze szczytu Wilczej Góry skierowałam się ostro ku szosie, żeby nie wracać się potem z centrum.

Niestety „na dole” od szosy oddzielał mnie głęboki rów i dość wysoki płot. Postanowiłam iść wzdłuż niego, licząc na jakąś bramę.

Opłaciło się! Wyszłam w samym środku wspomnianego zespołu pałacowego. Teraz znajduje się tu zakład opiekuńczo-leczniczy, ale widać, ze wszystko jest zadbane, chociaż zwiedzać nie można.

Przy jednym z budynków gospodarczych, który czeka jeszcze remont, kolejna niespodzianka

Było ich tam, chyba z dziesięć  

Potem PKP Rajcza Centrum i koniec niedzielnej wycieczki

Plan był taki by sprawdzić jak tam krokusy i wędrować bez nadmiaru ludzików. Na Jałowiec lubię chodzić właśnie tędy bo niewielu tędy chodzi

Zaczynam w przysiółku Wojtaszki, pojazd został pod szkołą w Lachowicach. Pogoda jest jeszcze słoneczna i udaje się odnaleźć wiosenne piękności. Wojtaszki są regularnie koszone więc krokusów nie brakuje.

Troszkę przez las i już Mizioły – słoneczna, rozległa łąka, a na niej trzy opuszczone gospodarstwa. Widać, że krokusów z roku na rok jest mniej...

Z widoczkiem na Beskid Mały – pasmo Żurawnicy

Tam, gdzie słonko mniej dociera wszystko jeszcze szaro-bure chociaż w potoczkach sporo pośniegowej wody 

Po żmudnym podejściu, ciche i puste schronisko/chatka Adamy.

Ładny widoczek z niebieskiego szlaku w kierunku pasma Pewelskiego i Beskidu Małego.

Pod szczytem Jałowca jeszcze zima w pełni.

Wzmaga się ostry wiatr, robi się przenikliwe zimno.

Szybka panoramka z polany na Jałowcu i zmykam niżej. Chmury robią się deszczowo-śniegowe.... Widok od Babiej Góry, przez Mędralową, Pilsko po Rysiankę i Romankę.

Polana nad schroniskiem Opaczne – Babia Góra wydaje się „na wyciągnięcie ręki” - rzadko widują ją z tej strony i z tak bliska – robi wrażenie!

Kolędówka

Polana nad Siwcówką

Potem już było coraz mroczniej i do pojazdu dotarłam z pierwszymi kroplami deszczu...

Słonka tego dnia było niewiele, krokusów tyle, żeby oko ucieszyć, ale kilometrów troszkę się zdeptało no i dzień był aktywny

W poniedziałek śnieg wszystko pewnie poukrywał i kto wie kiedy to się zmieni...

1. Trasa: Goleszów – Tuł – Mała Czantoria – Cisownica – Goleszów - 1 stycznia 2021.

Bynajmniej nie bladym świtem zaczynam spacer na stacji w Goleszowie, gdzie zostawiłam pojazd.
Stacja opuszczona, z pomieszczeniami na wynajem, ale od czasu do czasu zatrzymują się tutaj pociągi kursujące do i z Wisły.
Po drugiej stronie stacji jest miejsce, gdzie można zostawić kilka samochodów.

Teren po którym będę spacerować to właściwie Pogórze Cieszyńskie, ale wzniesienia i szczyty zaliczane są do  pasma Czantorii w Beskidzie Śląskim.

Nie podoba mi się to miasteczko. Jak zepsuć krajobraz? Tak!  

Teren łowiska „Ton” PZW w Goleszowie.

Pogoda późnojesienna lub wczesnowiosenna, zimy nie widać.

Kamieniołom w okolicach Lesznej Górnej w drodze na Tuł. Będę wędrować jego skrajem, ale nie będzie go zupełnie widać. Wydobywa się tutaj wapienie cieszyńskie.

Na zboczach góry Tuł nie ma już rezerwatu, który odwiedzałam kiedyś z powodu storczyków. Jest tylko użytek ekologiczny, który ma chronić łąki storczykowe – o tej porze roku storczyków jednak nie zobaczę.

Jest za to informacja o rezerwacie Zadni Gaj. W pobliżu rezerwatu stoi budynek, w którym mieściło się niegdyś schronisko PTTK „Pod Tułem”, obecnie jest to restauracja z pokojami gościnnymi.

Wędruję dalej w kierunku Małej Czantorii.

Ładny widoczek w przysiółku Podlesie w kierunku gór po stronie czeskiej.

Dawna architektura

Podejście pod Małą Czantorię mozolne, pojawiają się resztki zlodowaciałego śniegu.

Mała Czantoria

Opuszczam szlak i schodzę na punkt widokowy zaznaczony na mapie. Króluje Wielka Czantoria.

Ponieważ zbliża się zachód słońca ruszam bezszlakowo w kierunku Cisownicy, skąd mam jeszcze ładnych parę kilometrów do zaparkowanego w Goleszowie autka. Będę tam już całkiem po ćmoku. Było ślisko po drodze na tych resztkach śniegu.

Na koniec dnia jeszcze kilka ładnych ujęć nim słońce całkowicie zajedzie.

Może trochę za dużo asfaltu dzisiaj było, ale Nowy Rok rozpoczął się sympatycznym spacerkiem

Pojechałem do Zawoi-Wełczy. Rozpocząłem w ciemnościach, bo plan był taki, żeby wyjść na Beskidek na wschód słońca. Najpierw wygodnie szeroką drogą wchodzącą głęboko w las. Rykowisko jeleni w pełni, nadawało to fajny klimacik. Potem był plac na drewno i wiele dróg w górę. Wydawało mi się, że wybrałem dobrą, ale po jakimś czasie po prostu się skończyła i wylądowałem w gęstym młodniku, potem były podmokłe bagna, potem wiatrołomy. A wschód coraz bliżej.

Gnałem ile się dało, cały mokrusieńki zdążyłem

Trochę mnie przymroziło, ale szybko słońce zaczęło ogrzewać. Podziwiałem sobie na spokojnie widoki. Babia Góra.

A tu w stronę Pilska i Romanki. Na pierwszym planie Mała Mędralowa i Jaworzyna.

Ludzi na Babiej nie za wiele. Pewnie dlatego, że to poniedziałek, a nie weekend.

Nie wiem jak to się stało, ale spędziłem na Beskidku 1,5 godziny. Jezus z krzyża patrzył z wyrzutem na to moje lenistwo. W końcu postanowiłem iść dalej.

Najpierw w kierunku Jałowca. Kiedyś szło się cały czas w gęstym lesie. Z powodu wycinki drzew teraz jest bardziej widokowo. Kolory w Beskidach już takie wczesnojesienne. Żółta trawa i zmęczona zieleń drzew.

Potem odbiłem na Lachów Groń. Lubię ten szczyt, odkryłem go zaledwie parę lat temu. Na początku hali jest mała bacówka, w której można spać.

Wierzchołek jest rozległy i widokowy. Uciąłem tu sobie drzemkę, pół godzinki.

Następnie wkroczyłem w tereny mi nieznane. Zejście żółtym szlakiem do Koszarawy. Niedaleko szczytu kolejna bacówka, ale taka wypasiona. Ze szklanym oknem, kilkoma pomieszczeniami. Kuchnia z piecem kaflowym i piętrowymi łóżkami.

Obiekt ma swój regulamin

Zejście do Koszarawy. Za nią małe pasmo Łoska, gdzie też nigdy jeszcze nie byłem.

Ciekawe rozwiązanie w Koszarawie. Szlak przechodzi komuś przez ogródek. Ścieżka ledwie wydeptana, ale oznaczenia prowadzą jednoznacznie.

A potem taki most przez strumyk.

W lesie wąska ścieżka.

Trochę wiatrołomów. Jednym słowem najwyższej klasy dzikość.

Na górce Zapadliska spotykam bardzo ładny krzyż. Myślę, że głosowałbym na niego w kategorii Najlepszy krzyż w Beskidach.

Oryginalny jest motyw serca.

Ale najlepsze są dzwoneczki, działające.

Docieram do chatki studenckiej Lasek. Jestem tu jedynym gościem. Gospodarz z daleka woła do mnie "kawa czy herbata". Odpowiadam "piwo" i dostaję, za 5 zł - Brackie, bardzo smakowało.
Zaczynamy swobodną rozmowę. Wspominam, że słyszałem taką anegdotkę o tym miejscu. Podobno był tu kiedyś "zlot singli" i mój znajomy załapał się na niego przypadkiem, ale mimo to nie poruchał. Gospodarz patrzy na mnie z dziwną miną i mówi "chodzi o Pudla?" Świat jest mały, a Pudelek jest sławny
W pewnym momencie zdaję sobie sprawę, że jestem już w trasie prawie 8 godzin, a zrobiłem na oko ledwie 1/3. Trzeba będzie się sprężać. Ruszam dalej.

Szczyt Łosek, a na nim taka chatka.

Schodzę żółtym do Przyborowa. Tu okazuje się, że zmienili jego przebieg. Widocznie nikt nim nie chodził.

W związku z tym muszę bezszlakowo dostać się do czerwonego idącego granicą. W zasadzie idę starym przebiegiem żółtego, bo czasem widać na drzewach jakieś stare niezamalowane znaki. Pędzę ile sił.

Miejscami jest widokowo. W stronę Pilska, pod niskie już słońce.

Do czerwonego dołączam na Jaworzynie. Kolejna chatka. Kawałek niżej baza namiotowa Głuchaczki. Sporo obiektów noclegowych o niskim standardzie w tych stronach.

Myślę, że mam tempo prawie Krabulowe. Poruszam się szybciej niż słońce zachodzi
Pamiętam z dawnych czasów, że na Mędralową było jakieś straszne podejście. Teraz prę w górę raźnym krokiem nie czując grawitacji.

Jestem na Mędralowej przy bacówce, akurat o czasie.

Ktoś dopuścił się dewastacji. Jakieś dziwne wlepki.

Ruszam dalej, po kilku minutach mam kolejny zachód słońca na Hali Kamińskiego.

A potem już sobie idę przez Kolisty Groń patrząc na Babią i zastanawiając się, czy jeleń podczas rykowiska może być agresywny. Znowu zaczynają swój makabryczny koncert, ale tym razem są bardzo blisko.

Zejście czarnym do Wełczy już na czołówce.

Czułem się na koniec zmęczony. Okazało się, że 40 km i 2000 podejść. Czyli dzień w Beskidach wykorzystałem sumiennie

W każdym razie postanowiłem się upewnić jeszcze raz. Czwartkowy urlop, wycelowana najlepsza pogoda. Ukochana nie mogła mi towarzyszyć, więc powstał plan, żeby zrobić coś niestandardowego. Wschód słońca na Mogielicy. Budzenie nastawione na 2:30. Obudziłem się sam 2:15 - ja to chyba naprawdę lubię góry. Tobi oczywiście w pełnej gotowości

Podjeżdżam na Przełęcz Rydza-Śmigłego między Mogielicą a Łopieniem. Noc jeszcze głęboka, ale księżyc świeci tak jasno, że nie wyciągam czołówki. Nie mogę się powstrzymać przed zrobieniem fotki przedstawiającej Ćwilin, Śnieżnicę i Łopień.

A potem już bez przystanków w górę. W gęstym lesie jest miejscami całkiem ciemno, ale jak trzeba przyświecam sobie wyświetlaczem aparatu. Horyzont od wschodniej strony zaczyna się rozjaśniać. Czuję się jak nocny turysta - Robert albo Sebastian... chociaż dużo mi do nich brakuje. Kiedy wychodzę na polany podszczytowe drzewa robią się już kolorowe.

Na wieży jestem sam. Do wschodu jeszcze parę minut. Jest bardzo zimno - lodowaty mocny wiatr i temperatura ok. zera.

Zaczyna się spektakl.

Tatry.

Turbacz.

Szerszy widok na Gorce i Tatry.

Kraków.

Mała Fatra.

Myślałem, że będzie więcej niskich mgiełek.

Kolory zmieniają się szybko.

Schodzimy.
Tak w ogóle wieża na Mogielicy jest fajna. Wyjście na nią dostarcza naprawdę pewnych wrażeń, szczególnie za pierwszym razem. W porównaniu z nowymi wieżami w Gorcach jest po prostu straszna - bardzo strome schodki, wrażenia przestrzenne. Aż się bałem Tobiego puścić samego i asekurowałem go na smyczy. Podczas wschodu kilkukrotnie schodziliśmy i wychodziliśmy, żeby się rozgrzać. Za każdym kolejnym razem było już łatwiej.

No to rozpoczynamy wycieczkę. Krzyż papieski na Mogielicy.

Polana Stumorgowa.

Postawili na niej taką wiatkę, z oświetleniem LED ładowanym solarnie. U nas w Polsce takie cuda.

Widok wstecz.

Widok w bok.
Ależ tu pięknie.

Na końcu Polany Stumorgowej porzucam szlak i grzbietem schodzę w kierunku Półrzeczek.

Nie mam zastrzeżeń co do jesiennych kolorów.

Tobi spotyka kolegę

Przebijam się bezszlakowo w kierunku Ćwilina, przez takie małe garbki. Dopiero po pierwszym podejściu udało mi się w końcu całkowicie rozgrzać po wymrożeniu na wieży. Do tej pory szedłem w polarze, kurtce i czapce.

Widok na Łopień bardzo dynamicznie się zmienia.

Rozpoczynam bezszlakowe podejście pod Ćwilin.

Trochę kolorków.

Chciałem tak ponawigować, żeby trafić na dół Polany Michurowej i nią podchodzić ostatni odcinek - udało się.

Na szczycie, po posiłku, pierwszy raz postanowiłem spojrzeć na czas. Pomyślałem, że fajnie jakby była 10:00, ale pewnie będzie 11:00, bo na pewno nie 12:00... a tu była 13:00. Widocznie przebijanie się przez te garbki i samo straszne podejście pod Ćwilin zajęło tyle. Fajnie chodzi się bez kontrolowania czasu, ale teraz trzeba się będzie sprężyć.

Masakrycznie strome zejście na Przełęcz Gruszowiec poszło szybko.
Widok na Lubogoszcz.

Jeden z domów na przełęczy. Mieszka w nim sympatyczny Góral. Jak wyczaił przez okno, że robię to zdjęcie to wybiegł na podwórko i zaczął mnie opierdalać. Grzecznie zacząłem go uspokajać, że nie mam złych zamiarów, ale nie odpuszczał, więc mu powiedziałem, że mogę sobie robić zdjęcia czego chcę, znajdując się na drodze publicznej, bo takie mamy prawo. Wpadł w jeszcze większą furię i powiedział, że to jest jego droga prywatna i on zezwala tylko na przejście, bez zatrzymywania się. Tak że uważajcie w tym miejscu - asfaltowa droga obok baru, tak jak idzie zielony szlak

Wyszedłem dość szybko na Śnieżnicę i ruszyłem grzbietem zielonym szlakiem w kierunku Dobrej. Ten szlak jest chyba zlikwidowany, bo znaki stare, ledwie widoczne. Na mapie na szczycie Śnieżnicy nie jest namalowany (kończy się na szczycie), nie ma tez żadnych tablic.

Żółte drzewo.

Naprawdę żółte!

Zejście w kierunku Dobrej. Widoczne Łopień i Mogielica.

Mogielica - zbliżenie.

Bezszlakowo wychodzę na Łopień.  Najpierw takim ładnym asfalcikiem.

Słońce zachodzi za Ćwilinem, obok Śnieżnica.

Ścigam się z cieniem, goniącym mnie od dołu.

Końcówka podejścia na Łopień jest trudna, ale jestem na górze przed zachodem. Pomiędzy Ćwilinem, a Śnieżnicą widać Lubogoszcz.

Zachód jest dokładnie za Babią. Widać jeszcze Loboń Wielki na jej tle.

Chciałem bardziej zeksplorować Łopień - dojść co najmniej do drugiego wierzchołka (Łopień Środkowy), na którym nigdy nie byłem, ale po zachodzie nie było już sensu. Może następnym razem. Pozostało więc tylko zejść do auta szlakiem. Udało się bez wyciągania czołówki.

Zaliczone 4 szczyty Beskidu Wyspowego i to te główne, najwyższe. Fajna wycieczka, ok 30 km i 2000 metrów podejść.
Kiedyś jak byłem silny i młody, zrobiłem większa pętelkę, z Mszany, przez: Lobogoszcz, Śnieżnicę, Ćwilin, Mogielicę, Jasień, Ostrą i Ogorzałą do Mszany - to było 50 km. Taki mój rekord Beskidzki. Fajny jest Beskid Wyspowy na takie wyrypy

Poprad prowadzi nas dalej ku małej wsi Zubrzyk i równie małej cerkiewce na wzgórzu z pięknym widokiem na Beskidy. Cerkiew greckokatolicka św. Łukasza w Zubrzyku z 1875r., obecnie kościół rzymskokatolicki pw. Podwyższenia Krzyża Św. to niewielki budyneczek murowany (dla odmiany). Równie skromny z zewnątrz, jak i wewnątrz, z dawnej cerkwi nie pozostało już niestety nic.

Wracamy na główną drogę i razem z pociągiem towarowym pełznącym wzdłuż drogi po torowisku zmierzamy ku kolejnemu punktowi – do Żegiestowa. Senna wioseczka, przynajmniej w rejonach przycerkiewnych. A sam budynek robi wrażenie – kamienna, sporych rozmiarów budowla tym razem na planie krzyża, której cebulaste srebrzyste hełmy już lśnią daleka.
  Cerkiew św. Michała Archanioła w Żegiestowie 1917-25 r., obecnie kościół św. Anny.

  Żar leje się z nieba, a my lecimy dalej. Mijamy Żegiestów Zdrój i przypominają mi się ruiny ośrodka wypoczynkowego na Kozubniku (do niedawna) – tu też straszą szkieletory. Nie wiadomo, czy te domy wczasowe się budują, czy rozbierają, nie wiedzieć dla kogo to postawione i czy w ogóle miały jakieś lata swojej świetności… Pośród tego urbexu wyjebany czterogwiazdkowy hotel i Spa, z widokiem na Łopatę Polską i przełom Popradu. Nad wodą ośrodki wczasowe i jakoś tętni życie wśród tych ruin. Droga wije się zakosami w górę i wypada w cichej i sympatycznej wsi Andrzejówka. Tam czeka na nas w cieniu wiekowych lip kolejny obiekt - cerkiew greckokatolicka p.w. Zaśnięcia Bogurodzicy (kościół rzymskokatolicki Wniebowzięcia NMP) 1860–1864r., tym razem zachodniołemkowska. Przy cerkwi cmentarzyk, z którego udaje się zrobić kilka zdjęć całego obiektu.

Z Andrzejówki udajemy się do pobliskiego Milika. Stoi tam ciekawa cerkiewka bez podmurówki (może jest wkopana w ziemię?) z dzwonnicą obok. Jest to cerkiew  greckokatolicka św. św. Kosmy i Damiana w Miliku ( kościół  rzymskokatolicki) z 1813r. I oczywiście też zamknięta.

Zastanawiamy się nad zatrzymaniem się w Muszynie, przez którą zaraz będziemy przejeżdżać, ale odkładamy to na później. Dalej prowadzi nas Poprad, wcina się głęboko między góry zachodzące na siebie i tworzący malowniczy przełom. Kręta droga pośród zieleni i nagle wyskakujemy w samym środku jakiegoś niemożliwego tygla. Natychmiastowe skojarzenie jarmarków rumuńskich… Przejście graniczne. Tabuny samochodów i wszędzie Cyganie. Sprzedają czy kupują, nie wiadomo, co tu się właściwie dzieje! Ciuchy, dywany, ziemniaki, kwiatki, badziewie odpustowe, krasnale ogrodowe, buty, koszule, zabawki, doniczki, szajs, mydło i powidło. Ciężko przejechać ulicą, żeby kogoś nie zabrać na maskę. W końcu przedzieramy się przez zapoconą, rozkrzyczaną tłuszczę i uciekamy na wzgórze, na którym stoi kolejna cerkiewka.
  Cerkiew parafialna greckokatolicka św. Dymitra w Leluchowie (obecnie kościół rektoralny rzymskokatolicki) z 1861 r. jest przepiękna i całe szczęście dla nas – otwarta. Bardzo miła pani przewodniczka opowiada nam dość sporo o samym obiekcie, m.in. jak ciężko zebrać fundusze na renowację świątyni, sama wieś Leluchów liczy zaledwie 220 mieszkańców, więcej mieszka w bloku w naszym mieście, parafia zatem jest uboga. Zasadniczo cały obiekt tak naprawdę utrzymują… nietoperze! Kilka lat wstecz odkryto tutaj stanowisko podkowca małego, są to same samice, które tutaj się rozmnażają i wychowują młode, panowie natomiast fruwają sobie gdzieś i osiadają pod mostami czy na strychach.

Z racji ochrony zagrożonego gatunku, spływają tutaj zatem dotacje na rzecz utrzymania obiektu jako stałego siedliska nietoperzy. Sama cerkiew wewnątrz jest piękna, polichromie ornamentalne nawiązują do wzorów haftu ludowego – krzyżykowego ukraińskiego i polskiego na znak podobieństwa tych dwóch kultur.
  „W Leluchowie - miła
  Zaczyna się koniec świata
  Tam anioł traci głowę
  Z brzozami się brata…
  …
  Kiedy będziesz już ze mną
  To nikomu nie powiem
  Że szczęśliwi byliśmy
  Kiedyś w Leluchowie”
  (autor –Adam Ziemianin)
   Po miłej pogawędce postanawiamy zapędzić się jeszcze dalej i to już naprawdę chyba na koniec świata. Tylko droga i las, krzaki i drzewa i nic poza tym. Nawet rzeka odpłynęła gdzieś daleko. Na końcu tego niczego pośrodku niczego znajduje się wieś Dubne licząca 40 mieszkańców a pośrodku lasu na wzgórzu stoi samotnie przepiękna cerkiew - filialna greckokatolicka cerkiew pw. św. Michała Archanioła (obecnie kościół filialny rzymskokatolicki pod tym samym wezwaniem) z 1863 r.

Cerkiewka jest jeszcze mniejsza niż ta leluchowska. Kilka lat wstecz orzeczono, iż dach świątyni wymaga remontu, jednak brak było na ten cel funduszy. Wówczas pod dachem cerkwi również zalęgły się rzeczone wcześniej podkowce, jednak było ich zbyt mało, by Polskie Towarzystwo Przyjaciół Przyrody „pro-natura” zajmujące się zliczaniem populacji, zadecydowało o dofinansowaniu. Wówczas wierni z Leluchowa, gdzie nietoperz już sponsorował cerkiew powiedzieli księdzu z Dubnego, żeby się modlił o te podkowce i co się stało – w ciągu roku kolonia rozrosła się z kilku do kilkudziesięciu sztuk, dzięki czemu można było uznać stanowisko! Widocznie modły się opłaciły, bo cerkiew ma nowy dach i odnowioną część polichromii.
  Bardzo sympatyczna pani przewodniczka zaskoczona była również ilością osób odwiedzających cerkiew. Przecież Dubne to naprawdę koniec świata, nie ma tam nic! A jednak ludzie zaglądają do tej pięknej cerkiewki i słusznie, bo warto.
  Przelatujemy przez Muszynę, zaczyna padać deszcz, idziemy zatem na lody i przeczekujemy. Nie trwa to długo i możemy walić dalej w trasę. Kolejny obiekt to greckokatolicka cerkiew łemkowska  św. Dymitra Sołuńskiego w Szczawniku, z 1841, obecnie  kościół rzymskokatolicki.

Obok cerkwi stoi osobliwy obiekcik (wymazany na zdjęciu ze względów estetycznych), otoczony drewnianym parawanikiem –mianowicie TOI-toi… Nie ukrywam, że przyjęty został przez mnie z radością. Nieopodal jest także źródełko z leczniczą wodą (Źródło „Za cerkwią”) - jest to szczawa wodorowęglanowo-sodowo-wapniowo-magnezowa o mineralizacji 2600 mg/dm3. Wskazana przy leczeniu: choroby wrzodowej, kamicy nerkowej, przewlekłych stanów zapalnych dróg oddechowych oraz przewlekłego zapalenia pęcherzyka żółciowego. Można sobie nabrać do butelek, napić się świństwa i mieć nadzieję, że leczy. Tak więc nabieramy, korzystamy z Toi-toia „Za cerkwią” i uciekamy dalej.
  Cerkiew parafialna greckokatolicka św. Dymitra w Muszynie-Złockiem (kościół parafialny rzymskokatolicki Narodzenia NMP) z 1867–1872 r. Świątynia jest bardzo duża jak na cerkiew i ma ciekawą architekturę. Szkoda, że nie można wejść do środka, po tych wszystkich ciasnych i małych cerkiewkach robiłaby należyte wrażenie. Obok cerkwi leży cmentarz, na którym również znajdziemy klika ponadstuletnich mogił łemkowskich.

Kilka kilometrów dalej, krętą i wyboistą drogą docieramy do wsi Jastrzębik. Tutaj też stoi zachodniołemkowska cerkiew pw. św. Łukasza Ewangelisty z I poł XIX w. Niestety również zamknięta. Przed cerkiewką ładny skalniak i zadbane, kwieciste otoczenie.

A teraz jeden z głównych gwoździ programu na dziś, mianowicie cerkiew pw. św. Jakuba Młodszego Apostoła w Powroźniku z 1600 roku (najstarsza w polskich Karpatach). Czekaliśmy na nią przyznaję i wielkim rozczarowaniem było to, że trafiliśmy akurat na remont! Cała cerkiew spowita folią budowlaną, zakryta rusztowaniami, zostało nam jedynie zwiedzić wnętrze a to robi piorunujące wrażenie. Ikonostas cerkwi w Powroźniku jest zupełnie inny niż we wszystkich dotychczas napotkanych przez nas świątyniach. Zazwyczaj ikonostas stanowi monolit, tu jednak podzielony jest na dwie części – rząd ikon namiestnych i prazdników stoi osobno, podczas gdy deesis i prorocy starego testamentu to odrębny poziom przewieszony dodatkowo ponad ołtarzem. Zwyczajowo w rzędzie prazdników na środku przedstawiona jest ostatnia wieczerza, tu jednak mamy mandylion a zamiast Chrystusa Pantokratora w rzędzie deesis – Ukoronowanie Najświętszej Marii Panny. Zamiast św. Mikołaja w rzędzie ikon namiestnych stoi z mieczem Archanioł Michał. Wnętrze cerkwi robi niesamowite wrażenie. W 2013 roku została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Polecamy każdemu.

Z Powroźnika udajemy się na południe, w głąb doliny, gdzie oczywiście nie ma nic a na końcu mała wioska zatopiona pośród wzgórz – Wojkowa. Bawią się tu dzieciaki z małym psem, zjeżdżają z górki na deskorolce na siedząco a my wychodzimy po schodkach na wzgórze ku cerkwi parafialnej greckokatolickiej św. św. Kosmy i Damiana z 1790r.
  Obok cerkwi stoi dzwonnica a każdy z dzwonów dedykowany jest osobno: św. Józefowi, św. Kindze i św. Agacie. Z tyłu cerkwi stary cmentarz łemkowski i piękny widok na okoliczne wzgórza, na których panuje już niepodzielnie lato.

Od jakiegoś czasu już nam w brzuchach burczy a średnio było gdzie zatrzymać się na dogodny popas. Zmierzamy w stronę Tylicza, aż tu nagle przy drodze wiatki i spore pole biwakowe z paleniskami! No jak tu nie skorzystać? Zawijamy zatem ku wiatom i wyciągamy wiktuały. Nasze auto udaje Transformersa…

Stąd do Tylicza już blisko. Na początek zaglądamy pod cerkiew - parafialną greckokatolicką św. św. Kosmy i Damiana (obecnie kościół cmentarny rzymskokatolicki) z 1743 r. i na cmentarzyk.

Następnie podjeżdżamy kilka kilometrów w stronę granicy, by odwiedzić cerkiew filialną greckokatolicką św. Jana Ewangelisty w Muszynce (obecnie kościół filialny rzymskokatolicki) z  XVIII w.

Zaglądamy na chwilę na uroczy ryneczek w Tyliczu celem dokonania zakupów, po czym ruszamy dalej. Godzina jeszcze młoda – jak nam się wydaje, ledwo piąta dochodzi. Na tej „młodej godzinie” jeszcze się przejedziemy, ale o tym później. Na razie lecimy dalej i kolejna na trasie jest Mochnaczka Niżna.
  Cerkiew parafialna greckokatolicka św. Michała Archanioła w Mochnaczce Niżnej ( k. parafialny rzymskokatolicki MB Częstochowskiej) XVIII lub I poł. XIX w. zadziwia nas wystrojem wnętrza, zwłaszcza ikonostasem przedzielonym na pół ołtarzem z wizerunkiem MB Częstochowskiej – osobliwie to wygląda. Całe wnętrze zdobią piękne polichromie i skrupulatnie plecione i układane w bukiety przez drobną siostrę zakonną kwiaty.

Poniosło nas dalej. Drogą na Berest. Gdy tylko odbijamy z głównej drogi, świat nabiera innych barw. Bo tu już jest ten prawdziwy Beskid Niski, widać to od razu – bezkresne łąki, na których pasą się krowy, bezludne pagóry i doliny, wyboiste, kręte drogi donikąd, łańcuszek gór na horyzoncie i cisza, przejmująca cisza, że niemal słychać jak słońce niży w dół. Ciepłe barwy przedwieczorne spływają na ten sielski obrazek i jakaś łezka się w oku kręci – znowu ten kochany Beskid Niski, tak jakby niespodziewanie wyrósł przed oczami, bezdroża i czas zatrzymany w dolinach. Nad porządkiem świata czuwa Lackowa…

Spływamy stromą drogą do Banicy, gdzie stoi cerkiew parafialna greckokatolicka św. św. Kosmy i Damiana (obecnie k.parafialny rzymskokatolicki pod tym samym wezwaniem)  z poł. XVIIIw. Jej czarne ściany wyraziście odbijają się na tle pastelowego nieba przygotowującego się na przyjście wieczoru.

Z daleka (właściwie niedaleka) połyskuje bielą wieża cerkwi murowanej w Izbach. Zmierzamy tam zatem, mijając po drodze trzech chłopaków objuczonych plecakami oraz stadko krówek zmierzających na noc do zagrody (uczone krowy, idą grzecznie poboczem). Cerkiew greckokatolicka św. Łukasza w Izbach z 1888r, obecnie kościół, z zewnątrz jaj nie urywa swoją architekturą, jednak w środku jest całkiem ładnie.

Ostatni punkt programu na dziś, bo godzina nagli i jakieś dziwne chmury pojawiają się na horyzoncie – pobliska cerkiew greckokatolicka św. Paraskewi w Czyrnej ( k. rzymskokatolicki p.w. Niepokalanego Serca NPM) z lat 1893-94.

Czas poszukać noclegu. Mamy co prawda lichy namiot, ale patrząc na horyzont i widząc wzrastające kowadła i paskudne chmury burzowe postanawiamy nie ryzykować i poszukać kwatery. Nic bardziej błędnego. Ci, co to się tabliczkami przy drodze ogłaszają: nie ma możliwości noclegu, nikt nie otwiera drzwi, właściciele wyjechali na wakacje, albo w ogóle przez całą wieś nie ma ani jednej agroturystyki. Podczas szarży na jednym z zakrętów za Florynką o mało nie rozjeżdżam spacerującego po drodze bociana. I tak to w poszukiwaniu jakiegokolwiek spania zapędzamy się aż do Smerekowca za Uściem Gorlickim, pewni, że nasza znajoma Pani Danusia nas przyjmie a tu zonk! Brama i płot obwieszona złowieszczo balonikami a do domu prowadzą strzałki z napisami „Witamy miłych gości”… No że też kuźwa akurat tej soboty musiała żenić syna! Na szczęście kilka domów dalej jest Agro i są wolne pokoje (u rodowitych Łemków), zatem zostajemy, tym bardziej, że zaraz zrobi się ciemno.
  Przemiła gospodyni, pani Mela zgadza się nawet przygotować nam ognisko, żebyśmy mogli spożyć sobie przygotowaną wcześniej w folii i wiezioną 400 km kiełbaskę z cebulką. W towarzystwie wgapionych niezbyt inteligentnie krów, spędzamy miły wieczór na tyłach gospodarstwa w Smerekowcu a chmury biegną złowieszczo widnokręgiem, by zakryć wreszcie ostatnie okruchy światła.

C.D.N.

Na początek miałem ciekawe założenie, aby pójść bez szlaku wzdłuż potoku Spaleniec i dojść do niebieskiego szlaku na Gorc. Odległościowo to duży skrót, no i od razu atrakcja na dzień dobry. Na mapie była zaznaczona nawet droga/ścieżka, która powinna mnie poprowadzić wzdłuż granicy GPN. Na dole zaczęło się od wąskiej drogi trochę zawalonej wiatrołomami. Potem dróg było dużo różnych, w tym niektóre bardzo szerokie. Zauważyłem, że towarzyszą mi znaki zielonego trójkąta (widać na zdjęciu). Postanowiłem iść wg nich. Oznaczenia są bardzo porządne (lepsze niż większość szlaków). A pod koniec, jak była już tylko plątanina wąskich ścieżek, zaprowadziły mnie idealnie do celu.

Na Świnkówce siedziałem pół godziny. Piękne miejsce. Tatry dobrze widoczne. Ciepło.

Potem tempo mojego marszu spowalniały przebiśniegi.

Fajna miejscówka na zdjęcia. Trzeba mieć tylko ładnego psa

Chatka na polanie Gorc Kamienicki.

Chatka jest otwarta. Na drzwiach informacja, że można korzystać i prośba o pozostawienie porządku.

Przestrzegania zasad pilnuje słowiańskie bóstwo.

Idziemy w stronę Gorca.

Wolno nam to idzie. Widoki spowalniają.
W stronę Turbacza i Kudłonia.

Przed Gorcem jest kolejna chatka.

Tabliczka "teren prywatny" nie zaprasza, ale mimo to oglądam. Jest otwarta.

Jest nowsza, porządniejsza. Ma fajne, jeszcze puste pięterko.
Tej chatki pilnują: Jezus, Matka Boska, Anioł. Czyli mocna ekipa, z którą lepiej nie zadzierać.

Gorc (1228). Atak szczytowy na wieżę.

To mój pierwszy kontakt z jedną z tych nowych wypasionych wież fundowanych przez gminę Ochotnica Dolna. Zupełnie co innego niż te stare wieże np. na Radziejowej lub Mogielicy. Solidna robota.

Stąd przyszedłem.

Widok w stronę Turbacza i Kudłonia.
Pośrodku w lesie widać polankę - to Ustępne, inaczej zwane Gorcowym Okiem. Chciałbym tam pójść na koniec.

W stronę Tatr widoczność bardzo się popsuła.
Natomiast co do wieży, moją uwagę zwróciły dość mocno zniszczone schody, a przecież wieża jest nowa. Po chwili zrozumiałem - niektórzy wychodzą tu w rakach.

Z Gorca schodzę bez szlaku na południową stronę, na Mraźnicę. Fajne widokowe miejsce.

Potem drogą idę do zielonego szlaku schodzącego do Ochotnicy. Tzn. nie idę... przedzieram się. Znowu wiatrołomy.

Wkraczam na Hale Podgorcowe. Są to tereny dla mnie nowe i bardzo mi się podobają.

Krokusy!!!
Można powiedzieć dywany krokusów.

Idę dalej i napotykam kolejną chatkę.
Nikt jej nie pilnuje, więc musi być zamknięta na klucz. Na tabliczce jest informacja, że można sobie ją wynająć.

Wędruję dalej zielonym szlakiem. Porzucam go w rejonie Jaworzynki Gorcowskiej i idę grzbietem opadającym w stronę Jamnego. Miałem iść prawie do końca, ale w pewnym momencie zobaczyłem taki ładny widoczek i uznałem, że tędy chcę schodzić w dolinę.

Trafiłem prawie idealnie na żółty szlak idący do Gorczańskiej Chaty.
Ładna ona jest z zewnątrz.
Pilnuje jej dzierżawca. Jak mnie zobaczył, zszedł do mnie i opowiadał o remontach, rozbudowie i udoskonaleniach. Największym udoskonaleniem będzie sprzedaż piwa po 6 zł. Pokazał mi też całe wnętrze. Bardzo miły dzierżawca.

Poszedłem dalej. Żółtym szlakiem na Przysłop Dolny.

Widok na Gorc.

To był chyba najbardziej malowniczy fragment trasy. Gorce są przepiękne. W częściach położonych poza GPN jest taki sam gorczański klimat - polany, bacówki.

W końcu trochę zmęczony docieram na Przysłop.

Siadam na ławce i patrzę przed siebie.
Na Tatry - rejon Łomnicy i Lodowego.
Oczywiście wspominam sobie jak Tobi był na Lodowej Kopie.

W dalszej kolejności czeka mnie wędrówka kawałek grzbietem w stronę Gorca. I tu zonk - poruszanie się jest bardzo uciążliwe z powodu wiatrołomów i śniegu. I to nie są dwa drzewa, tak jest praktycznie cały czas. Nosz kurwa, myślę sobie znowu dupaka.

A miało być tak pięknie. Romantyczna polanka - Ustępne (poniżej zbliżenie wykonane parę godzin wcześniej z wieży na Gorcu), zaczęła się robić niepewna.

Byłem tak wypruty przedzieraniem się, że chciałem odpuścić już Ustępne. Tym bardziej, że wydawało mi się, że przeszedłem już miejsce, w którym należało porzucić szlak i zacząć schodzić w dół. Jednak w pewnym momencie zorientowałem się, że jestem dokładnie we właściwym miejscu, bo na prawo odchodzą czarne znaki do bazy namiotowej SKPG Kraków. Gdzieś tu powinna być zaznaczona na mapie ścieżka, którą mógłbym iść do mojej polanki. Ale nie ma. Nie ma najmniejszego śladu ścieżki, za to jest skrajnie trudny chaszczing. Ze zmęczenia musiało mi już paść na mózg, bo mimo to poszedłem. Ależ to był chaszczing. Śnieg, wiatrołomy, stare powalone drzewa. Jakieś urwisko, co górą się nie dało, a jak zacząłem próbować schodzić w dół to się zsunąłem. I nagle, taka mała polanka przebiśniegów. Piękna była. Kilka metrów kwadratowych czystego terenu, w sam raz, żeby się tu położyć i umrzeć.

Nie poddałem się. Choć były chwile zwątpienia. Trochę się też chyba zgubiłem. Ale się wróciłem i się chyba znalazłem (może czasem przydałby się GPS, choć byłoby wtedy nudno).
Kiedy już moim pragnieniem było po prostu gdziekolwiek dojść i przeżyć. Otworzyło się przede mną Ustępne w całej okazałości.

Białe krokusy. Pierwszy raz w tym roku.

Widok wstecz, w stronę Gorca. Cienie drzew długie. Za chwilę wszystko pogrąży się w mroku. Dobrze, że mnie Tobi obudził rano, bo akurat idealnie przydała się ta godzinka.

Zejście z Ustępnego poszło dla odmiany gładko. Trafiłem na idealną ścieżkę, która sprowadziła mnie na sam dół. Tak to w górach bywa, czasem trafi się gorzej niż człek spodziewa, a czasem się poszczęści.

Zdecydowanie częściej muszę jeździć w Gorce!

p.s.
Dzisiaj rano jak wstałem z łóżka, tak mnie wszystko bolało, że dojść do kibla nie mogłem. Dawno nie byłem taki zmarnowany po wycieczce.

Podjechaliśmy na Przełęcz Bory Orawskie (709), ale nie tą pod Pilskiem, tylko przy drodze z Rabki do przejścia granicznego w Chyżnem i ruszyliśmy bez szlaku, a nawet bez jakiejkolwiek drogi w dół w kierunku miejscowości Podwilk. Nietypowe klimaty jak na Beskidy - puste rozległe przestrzenie.

Następnie zaczęliśmy podejście na pierwszą górę tego dnia - Kuligowa (756). Babia Góra zawsze wygląda majestatycznie. Oto widoki na jej południowe zbocza, a z lewej czai się Pilsko.

Zupełnie przypadkowo trafiliśmy na miejscową atrakcję - cmentarz żydowski. Prawie byśmy go nie zauważyli, na szczęście zwróciliśmy uwagę na tą tablicę.

Cmentarz jest całkowicie zarośnięty i zaniedbany. Ogrodzenie się rozpadło. Główna ścieżka wgłąb wygląda tak.

Przez to wszystko, miejsce ma niepowtarzalny klimat.

Zresztą ogólnie cała okolica ma swój klimat. Dość mocno rzucają się w oczy kapliczki, które przyjmują różne formy. Ta wygląda całkiem normalnie.

Ale zastanawiał nas napis pod krzyżem. Trudno go rozszyfrować, jakby zrobiła go osoba mająca trudności w pisaniu. Z drugiej strony kapliczka wygląda na współczesną. Dziwne.

Jeszcze dziwniejsza jest kapliczka na szczycie Kuligowej. Taki "brzydki" domek.

Furtka i drzwi do środka otwarte. Wystrój trochę kicz i tandeta, ale sporo trudu kosztowało zrobienie tego wszystkiego i utrzymanie w takim stanie.

I taka kartka. Można powiedzieć dowód żywej prostej wiary. W dzisiejszym świecie rzadkość.

Z Kuligowej zeszliśmy do miejscowości Orawka i rozpoczęliśmy podejście na kolejna górę - Kuligowa (753). Trochę się można pogubić w nazewnictwie.

Widok wstecz, obok Babiej pojawiło się pasmo Policy.

Doszliśmy do żółtego szlaku i zaczęły pojawiać się widoki na południe. Zaatakowały nas wystające zza drzew Tatry. Ich bliskość w pierwszym odczuciu była zaskakująca.

Idziemy w kierunku Danielek - wysokopołożonego małego przysiółka. Nagle pośrodku niczego taki kościółek. Niestety zamknięty.

Nie potrafimy oprzeć się widokom na Tatry. Siadamy, otwieramy piwko, robimy szczegółowa panoramkę. Przejrzystość tego dnia nie jest najlepsza, ale i tak jest cudnie.

Danielki to ciekawe miejsce. Tak wygląda centrum. Kapliczka i dzwonnica loretańska. Miejscowy piesek przywitał się z Tobim, miejscowa staruszka z nami. Zamieniliśmy dwa zdania, że wiosna, ciepły dzień, ale zima była śnieżna tego roku.

Kapliczka z zewnątrz wygląda na nową, ale podobno ma ponad 100 lat. Można wejść do środka.

Dzwonnica dla odmiany wygląda na starą, ale napis głosi, że została zbudowana w 1999r. Nigdy jeszcze nie byłem w dzwonnicy loretańskiej w środku. Do tej można wejść. Wewnątrz widać, że deski są dość nowe.

Danielki wyglądają na mocno podupadające. Wiele domów jest w ruinie, pozostałe dawno nie remontowane. Nowego nie zauważyliśmy ani jednego. Pewnie problemem jest brak dobrej drogi dojazdowej. Ale jest światełko w tunelu, ktoś składuje nowy gont, pewnie na remont, albo na nową chałupę.

Idziemy dalej żółtym szlakiem, w kierunku miejscowości Podszkle. Zrobiło się trochę nieprzyjemnie - błoto i miejscami śnieg.

Widoki na Tatry wynagradzają wszystko.

Schodzimy do Podszkla, gdzie planujemy porzucić żółty szlak, który dalej ma prowadzić do Bukowiny Osiedla wzdłuż asfaltowej drogi. Wymyśliłem, że my dojdziemy tam bez szlaku, górami przez Wielki Dział (934) i Bukowiński Wierch (934). Na zdjęciu na wprost widać drogę, którą mamy zamiar podejść na Wielki Dział, a Bukowiński Wierch jest za drzewami z prawej - widać było nadajnik na jego szczycie. Tam w terenie wyglądało to naprawdę prosto. Miałem jednak przeczucie, że będą "atrakcje".

Początek był miły. Natknęliśmy się na marne skupiska krokusów.

Zdobyliśmy ambonkę.

Tobi to jest już przeskurczysyn jeżeli chodzi o wychodzenie po drabinie. Szkoda tylko, że w schodzeniu nie jest równie dobry

Potem żarty się skończyły i musiałem wspiąć się na wyżyny umiejętności nawigacyjnych, żeby przemieścić się pomiędzy Wielkim Działem a Bukowińskim Wierchem. Niby wystarczyło trzymać się grzbietu, ale w tym wypadku nie było to proste. Las gęsty, mnóstwo dróg w różnych kierunkach, grzbiet mocno wypłaszczony, niejednoznaczny, poprzecinany obniżeniami.
Na zdjęciu domek leśnego pszczelarza.

Jednak to nie trudności nawigacyjne okazały się głównym problemem. Problemem był śnieg. Miejscami było go po pas. Można było zrobić 10 kroków i nie zapadać się w ogóle, a za kolejnym krokiem noga wpadała po sam tyłek, a pod śniegiem było po kolana wody.

Póżniej okazało się, że to nie śnieg jest największym problemem, ale wiatrołomy. Tu np, chcieliśmy iść na wprost - drogą. Ale droga zawalona była całkowicie.

Próbując omijać wiatrołomy, zaliczyliśmy stromy wąwóz ze strumykiem, a potem młodnik, w którym wpadało się ten wstrętny mokry śnieg po pas, charując goleniami po pniach przewróconych i zasypanych całkowicie drzewek. Oj, były chwile zwątpienia.
Pierwszą iskierką nadziei była ta droga przez młodnik.

A potem droga robiła się coraz szersza, śniegu coraz mniej, aż w końcu wyszliśmy na szczyt Bukowińskiego Wierchu, a tam takie widoki w nagrodę. Caluśkie Tatry widoczne na szerokość.

Był czas na odpoczynek, na jedzenie i na podziwianie. Wiadomo już było, że nie zdążymy wrócić do auta po jasnemu.

Pozostało nam już tylko proste dojście do niebieskiego szlaku idącego wzdłuż Pasma Podhalańskiego, a następnie żmudny marsz na Przełęcz Bory Orawskie.
Czerwone Wierchy oświetlone zachodzącym słońcem nad zabudowaniami Bukowiny Osiedla.

A po drugiej stronie Babia.

Przez cały dzień spotkaliśmy tylko czteroosobową rodzinę turystów. To zdecydowanie niesprawiedliwe, żeby te ciekawe tereny tak się marnowały. Największa atrakcja - widoki na Tatry, dużo lepsze niż gdziekolwiek indziej w Beskidach. Dużo otwartych przestrzeni, łagodne podejścia, orawskie klimaty. Polecam

To był kiedyś kawał porządnego szlaku, potem go zlikwidowano i nie chodzi mi o to czy słusznie czy nie, jestem ciekawa co z niego zostało bo lubiłam nim wędrować 

Podchodziłam do „czarnego” kilka razy łącząc jego fragmenty z innymi wycieczkami w tym rejonie. Relację piszę „od strony” Korbielowa coby jako taki porządek zachować

Wpisy będą w kilku postach bo tak mi to łatwiej ogarnąć

Wszystko zaczynało się na )( Glinne, teraz nie ma tam już żadnej tabliczki początkowej i tylko od czasu do czasu można wypatrzyć dawne czarne znaki.

Na całej długości szlaku od strony Korbielowa "stara farba" jest łatwiejsza do wypatrzenia

Parking i oscypkowe tematy

Z przełęczy szlak wspinał się na wzgórze

by następnie wrócić do drogi, którą spory kawał trzeba było iść asfaltem.

Kapliczka przy głównej drodze

Ja te około 3,5-4km nim przejechałam samochodem, potem odbiłam  w kierunku Krzyżówek w Korbielowie Dolnym.
Przy drodze Pod Weską jest cmentarz z sporą ilością miejsc do parkowania - tzn. parkujemy na parkingu,a nie na cmentarzu
Zostawiłam tam auto i ruszyłam dalej pieszo korzystając ze śladu na mapie.

Nic oczywiście nie stoi na przeszkodzie, aby z przełęczy bezszlakowo podreptać do Korbielowa Dolnego.

Od cmentarza szlak przechodził stokami wzniesienia Furmaniec – Grzegorowiec – ten fragment jest jednak mocno pozarastany jeżynami, które łapią człeka za nogi próbując zniechęcić do dalszej wędrówki

Za to dla ptaszyny - to bezpieczna okolica

Alternatywą dla tego odcinka jest wykorzystanie ścieżki rowerowej, która z prawej strony wspomnianego wzniesienia wyprowadzi nas na jego szczyt.

Akuku w kierunku Pilska

Jest to o tyle korzystne, gdyż potem szlak i ścieżka idą razem. A na szczycie mrau, mrau....

W kierunku Babiej Góry
 

Wiata przygotowana dla rowerzystów, wygodny stół, ławy, a obok miejsce na ognisko.

Przyjemnie wędruje się tym odkrytym terenem

Dochodzę do Krzyżówek, wpierw jednak musiałam pokonać potoczek – bez mostka … się rozumie

Następnie wygramoliłam się na Czułów Groń i znowu czeka mnie zachwyt, wiata i miejsce na ognisko, aż żal że mój prowiant tego nie uwzględnia  

Tutaj łapię kolejny fragment szlaku rowerowego i wędruję dalej, cały czas kontrolując czy idę po „czarnym śladzie”.

Bacówka Watówki, niestety zamknięta na cztery spusty

Przysiółek Watówki

Docieram w okolicę Jaworzyny i stąd już niedaleko do jej szczytu, a do bazy - góra pół kilometra.
Nasz czarny szlak schodzi jednak bardzo ostro stokiem w dół. Po czym poznać to miejsce, skoro nie ma oznaczeń?

Po „końskim” szlaku na śladzie "czarnego"

... i "drogowskazie do kolejnego ciekawego miejsca 

Żąden koń chyba tedy dawno nie szedł bo gęste runo leśne, a w nim ostrężnice  utrudniają schodzenie. Trwa ta „męczarnia” ponad pół km, ale w pewnym momencie wychodzimy na rozległą polanę, gdzie znajduje się prywatne schronisko Viktoria K

c.d.n. 

Beerwalkers & Co. wracają na szlak.

To Co. na końcu to tym razem dwoje naszych przyjaciół: Iwona i Mirek.

Zaczynamy w Bielsku-Białej Wapienicy. Pogoda zachęca do spaceru, za to wiatr tak hula jakby się w lesie ktoś powiesił i chciało nim wyhuśtać. Częściowo bezszlakowo uderzamy obok jeziora Wielka Łąka i potoku Barbara na Stołów.

Szkoda, że nie da się podejść nad brzeg jeziora, bo jest bardzo malownicze.

Teraz bezszlakowa stokówka na Stołów. 300 m w pionie przy nachyleniu sięgającym miejscami 37%. Pomysł niejakiego Dariusza - pewnie go znacie. Nie ma nawet czasu przyjrzeć się przyrodzie, bo trzeba patrzeć pod nogi. Takie kamole. Wygrzebuję z lasu jakiś kostur, bo oczywiście zapomniałam kijków. W mękach i bólach po godzinie osiągamy szczyt Stołowa. A tu pomimo wycia wiatru widać, że w górach już jesień.

Kolejny cel to Błatnia. Na szczycie wiatr urywa łeb razem z płucami. Ale z tego co pamiętam, a była 5 albo 6 razy, tam zawsze piździ i gwiździ.

Przy schronisku masa luda, ledwo jest gdzie usiąść, w bufecie kolejka na pół godziny stania, wioter nadal wyczynia dzikie harce, co jednak nie przeszkadza nam  w rozwinięciu pewnej "zdobyczy wojennej". A co!!!

Ewakuacja szlakiem niebieskim przez Przykrą, Palenicę do samochodu. Słoneczko zaczyna się ładnie kłaść i rzucać coraz to dłuższe cienie na stoki Szyndzielni i Klimczoka.

Tak mniej więcej w połowie najstromszego fragmentu zejścia robi się mocno szaro a my idziemy już na ostatnich nogach i zejście nie chce się skończyć. Na szczęście gdy robi się całkiem ciemno jesteśmy już na płaskim. Była to trochę walka z czasem, bo oczywiście (!!!) czołówki smacznie odpoczywają w szafie ze sprzętem

20 minut dreptania przy zaimprowizowanym świetle z powerbanka i auto. Upragniony koniec.

Ale nie koniec relacji. W bonusie filmik. Uwaga!!! Muzyka jest lekko wściekła

Ruszamy z Bielska do Jaworzynki i nic nie zapowiada, że będziemy dziś oglądać jakieś widoki. NIC!!!

Z ekspresówki na wysokości Zabłocia (podobno to już nie Żywiec) ledwo widać straszną górę Grojec. Piździ, gwiździ a do domu coraz dalej. W końcu Trzycatek. Nic nie zapowiada zmiany na lepsze.
NIC!!!

Dochodzimy na Trójstyk a tam stado Czechów w średnim wieku zachowujące się jak japońska wycieczka do Luwru. No i mam zajęcie na dobre 10 minut. Pińcet aparatów i dziewińcet smartfonów a każdym trzeba im zrobić "fotku".

Szybkie piwko i ruszamy w stronę Hrčavy. Im wyżej wychodzimy wąską asfaltówką przez las tym większe nadzieje na jakiekolwiek widoki. Niestety przez mgłę podziwiamy tylko Most Valy po słowackiej stronie.

Czyli nic się nie zmienia.
NIC!!!

Sama Hrčava to taka senna wioseczka z ładną drewnianą zabudową. Chcieliśmy podejść pod drewniany kościółek pw. św Cyryla i Metodego ale akurat pepiki ustawiły sobie tam jakiś tajemniczy, pomarańczowy namiot zasłaniający pół kościoła. Jak pech to pech.

Teraz 4 km asfaltingu do Bukovca na początek zielonego szlaku na Girovą. I w górę ku przysiółkowi Bařiny. Pogoda się ustabilizowała można by rzec. Gówno widać.

Stąd do Girovej już niedaleko jednak końcówka podejścia jest mocno wymagająca. No i pogoda - stabilna.

Przy Chacie siedzi jakaś rozwrzeszczana banda Czechów. Dobrze, że nie chcą aby im robić zdjęcia. Bo normalnie mógłbym dać po ryju. A my se wcinamy racuchy ze śliwkami (polskie, smażone przez vidraru) i popijamy tmavym Kozelem. Poznajemy się też z gąskami schroniskowymi. I tak mija leniwa godzinka.

No ale czas wracać do jakiegoś "normalnego" kraju. Zejście przez Komorovsky Grun jest mega przyjemne. Pomijając aspekt pogody, której przestało się chcieć być stabilną. Zaczyna siępić.

Widoki oszałamiają. Na zdjęciu poniżej podziwiamy wyścigi owczarków podhalańskich. Szkoda, że we mgle.

Dalej to już jakieś rowerówki i dobijamy do upragnionego biało-czerwonego słupka. Pogoda - szkoda gadać. Leje.

Przy okazji. Nie wiem co jebło te drogowskazy już po polskiej stronie ale na pewno nie było małe i nie poruszało się powoli.

No i tyle. Auto i powrót do BB. A pogoda zrobiła się już wyjątkowo stabilna. Lało całą drogę.

Jeszcze filmik i...

Dziękuję za uwagę.

Według różnych źródeł Szlak Niebieski Granicznym zwany także Karpackim liczy około 445km i kolejno przebiega przez: Pogórze Dynowskie, Pogórze Przemyskie, Góry Sanocko-Turczańskie, Bieszczady Zachodnie, Beskid Niski. Zaczyna się w dzielnicy Rzeszowa Białej, a kończy w Grybowie 

Podzielę sobie niebieskiego braciszka na kawałki i skonsumuję po troszeczku Na GSB szłam z domu, więc tym razem będę szła do domu

Wyprawa pierwsza - Pogórze Dynowskie - Wrota Karpat Wschodnich tak, gdzieś przeczytałam

Trasa: Biała k/Rzeszowa – Borówki – Jaworki Polski – Bachórz – Dynów - około 43km.

W piątek po pracy (plecak znowu pod biurkiem ukryty;) ) jadę do Krakowa, tam przesiadka i o 18 jestem w Rzeszowie. Niestety przez nieuwagę zablokowałm sobie telefon i muszę poświęcić ponad godzinę, aby odnaleźć salon mojego operatora – w fonie  jest focik, mapy.cz i  kontakty ze światem, bez niego byłoby trudno...

Tyle dobrego z tego całego zamieszania, że muszę przewędrować przez całe miasto, które jest pięknie oświetlone

Nocleg mam tuż przy Rynku, jest więc gwarno i naprawdę pięknie mimo, że już całkiem ciemno.

W sobotę poświęcam pół dnia na zwiedzanie Rzeszowa, spotykam się także z kolegą poznanym kilka lat temu na Białorusi

Piękny ten Rzeszów! Nie doceniałam go i z przyjemnością spaceruję wśród zabytków, po malowniczych uliczkach.

Rynek z Ratuszem

Jeden z ładnych skwerów miejskich z pomnikiem Józefa Szajny

Synagogi w dzielnicy żydowskiej

Synagoga Staromiejska

Synagoga Nowomiejska

Ulica 3 Maja jest jedną z najstarszych i ładniejszych ulic śródmieścia. Stanowi reprezentacyjny deptak miasta.

Dzwonnica kościoła farnego

Spaceruję razem z Tadeuszem Nalepą

Kościół Świętego Krzyża

Letni Pałac Lubomirskich

Rzeszowski zamek - jeden z ciekawszych zabytków miasta

Obok interesujące wille, padające niekorzystnie światło odebrało im urok

Gmach Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej - obecnie PKO BP

Teatr im. Wandy Siemaszkowej

Bazylika Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, Ojcowie Bernardyni i ciekawy ogród przy klasztorze z pomnikiem Czynu Rewolucyjnego

Zjadam miejski obiadek i autobusem MZK dojeżdżam do Białej, dzielnicy Rzeszowa

Korzystając ze złotej jesieni wraz z PTTS BŚ w RC ruszyliśmy na szlaki Beskidu Żywieckiego. Moi znajomi Żywiecki mają już właściwie zdeptany, a zależało nam na czymś cichym, spokojnym, chcieliśmy też sprawdzić jak to jest z tą Zygmuntówką i stwierdzić co zostało z czarnego szlaku Hala Kamińskiego - Korbielów

Trasa:
Stryszawa Kotliki  – )( Przysłop - )( Kolędówki   - )( Opaczne – Jałowiec  – Czerniawa Sucha – Zygmuntówka (nocleg).
Zygmuntówka – Hala Kamińskiego – Mędralowa Zachodnia - )( Głuchaczki – Jaworzyna – Beskid Krzyżowski – Korbielów.
Ze Stryszawy ruszaliśmy w mżawce. W niczym nam to nie przeszkadzało bo kompanija była wesoła, sypała żartami i raz po raz wybuchaliśmy salwami śmiechu

Pierwszy przystanek na kawusię zrobiliśmy przy wiejskim sklepiku. Uwielbiam te wioskowe sklepiki, gdzie Pani Sklepowa z chęcią za parę grosików zrobi kawę

Część osób zbierała grzyby i niosła potem po szlaku to niebywałe w tym roku bogactwo lasu

Mimo dżdżystego przedpołudnia wędrowało się sympatycznie

Tak dotarliśmy do )( Opaczne i tamtejszego schroniska.
Po raz kolejny odniosłam wrażenie, że Pani Gospodyni jest tam za karę

Troszkę podjedliśmy, troszkę popiliśmy i hajda na Jałowiec. Pogoda zdecydowanie się poprawiła

Zdobyliśmy Jałowiec i przez Czerniawę Suchą dotarliśmy do Zygmuntówki. Na całej trasie nie spotkaliśmy żadnych turystów, a jedynie kilku grzybiarzy z pieskami.

Jeden z grzybiarzy podzielił się takim spostrzeżeniem

Pani, ja te pieski biorę bo nie tylko się wybiegają po lesie, ale też szybciej dziki w młodnikach wyczują, a ja z tymi prosiokami nie chcę mieć drugi raz do czynienia, raz mi już stracha napędziły. W tym roku jest ich szczególnie dużo…

Bardzo chciałam doświadczyć Zygmuntówki bo różne o niej czytałam opinie i dyskusje. Liczyłam na to, że w sytuacji noclegu poznam jakiś kawałek prawdy.

Jak było w Zygmuntówce?

Gospodarz czekał już na nas przed chałupą i troszkę nas rozśmieszył prośbą o zdjęcie butów i pozostawienie ich na trochę na zewnątrz. Po wejściu do środka okazało się to jednak uzasadnione bo tam nie ma żadnego przedsionka i wchodzi się prosto „na pokoje” czyli do kuchni i jadalni.

We wszystkich pomieszczeniach było przepalone i kiedy nasze buciory „odparowały” dosuszyliśmy je przy grzejnikach.

Zygmuntówka składa się z wspomnianej jadalni i wydzielonego miejsca do przyrządzania własnych posiłków przez nocujących.

My umówiliśmy się wcześniej i Pani Gospodyni przygotowała nam smaczną obiadokolację. Zaolziacy chcieli schabowe to mieli schabowe – mnie tam żurek i schabowy z kapustą nie jest dziwny

Śpi się w wydzielonych pomieszczeniach z piętrowymi łóżkami. W dolnej części chałupy są łazienki z toaletami i natryskami. Woda byłą gorąca!

Schronisko na Babiej Górze - obraz na ścianie Zygmuntówki

Oprócz nas nocowały w Zygmuntówce inne osoby, jedna z grup urządziła sobie posiadówkę z gitarą przy ognisku, dość długo śpiewali, bawili się, nie byli jednak uciążliwi bo wszystko działo się na zewnątrz.

Niestety wiele tzw. Prawdziwych Schronisk nie respektuje potrzeby snu nocujących, nastawieni na łatwy pieniądz nie dbają o tych, którzy wczesnym rankiem chcą ruszyć na szlak. Oni zarobią, ale ty  – nie wyśpisz się, to pewne!

Kolejnego dnia po śniadanku robimy pamiątkową fotkę i ruszamy w kierunku Hali Kamińskiego sprawdzić co z tym zlikwidowanym szlakiem do Korbielowa.

Widoki w kierunku Hali pod Mędralową - tej z szałasem.

Na Hali Kamińskiego - widoki prześliczne, ale pod słońce - nic aparat nie widzi...

Czarny szlak do Korbielowa z Hali Kamińskiego.

Ponieważ na mapach już go w zasadzie nie ma, częściowo jest na mapach.cz korzystaliśmy z starszych map na Garmina, gdzie udało nam się śledzić jego przebieg. W terenie nie ma już po nim śladu, nawet zamalowanych znaków.

Z całą pewnością częściowo jest jednak wykorzystywany jako szlak „koński” i „rowerowy”. W pewnym momencie, pod Mędralową musieliśmy odpuścić śledzenie bo chaszcze i powalone drzewa nie pozwoliły bezpiecznie wędrować z powierzoną mi grupą.

Został mi więc do „zbadania” niewielki odcinek i kiedy to zrobię to opiszę całość. Bardzo lubiłam ten szlak i wiem, że miał on swoich wielbicieli.

Odpuściwszy czarny dotarliśmy do szlaku czerwonego i granicą wędrowaliśmy do Korbielowa.
Po drodze jeszcze postój przy bazie na Głuchaczkach (cosik nowego, drewnianego tam stawiają) i w bazie „Jaworzyna”

Baza „Jaworzyna” to świetne miejsce. Mimo, ze jest po sezonie, drzwi zamknięte tylko na skobel i każdy może się zatrzymać, odpocząć, awaryjnie spędzić nocleg.

Wycieczkę kończymy w Korbielowie

Ruszamy do Soblówki, gdzie ma początek czarny szlak, najkrótszy, dlatego go wybieramy.
W Soblówce na Polanie Sporkowej powstała w 2017 r. osada pasterska wybudowana z funduszy europejskich w ramach projektu "Na szlaku kultur pogranicza". Inwestycja ta została zrealizowana  w  partnerstwie ze słowacką Gminą Zákamenné i polegała na remoncie znajdującej się na terenie polany zniszczonej infrastruktury pasterskiej.  Odtworzono m.in zadaszoną scenę, trzy szałasy pasterskie, w tym szałas bacy, oraz kosor na owce, czyli zagrodę.

Zwyczaje związane z pasterstwem dotarły w góry z południa wraz z pierwszymi osadnikami czyli pasterzami wołoskimi. Byli oni założycielami Soblówki. Wołosi sprzymierzając się z mieszkańcami Karpat uczyli się pasterskich umiejętności, dzięki którym mogli zapewnić sobie podstawowe warunki do przeżycia, m.in. pożywienie i ubranie. Skolonizowane niegdyś polany leśne przez pasterzy na tym terenie obecnie porasta las świerkowy. Do dnia dzisiejszego zachowały się dwie największe hale: Rycerzowa oraz Muńcoł. Pasące się w Soblówce owce na halach to stały element krajobrazu od wielu stuleci. Obecnie owce wypasa tu Tadeusz  Szczechowicz – baca  z  Ratułowa  pod  Zakopanem.

Na portalu gminy Ujsoły można znaleźć, że:

„Co roku na początku maja (...) wyrusza wraz z juhasami i stadem owiec w daleką wędrówkę (...). Wędrują górami przez Czarny Dunajec, Piekielniki, Orawkę, Zubrzyce na Halę Śmietanową pod Babią Górą i docierają do Zawoi. Dalej przez Mylne Młaki, Barankową Halę przechodzą do Bystrej Koszarawy, a stąd do Przyborowa. Następnie przez Jeleśnię, Wielką Sopotnię na Rysiankę w Złatnej, by wreszcie stamtąd w szóstym dniu wędrówki dotrzeć do Soblówki. Tutaj wypasa swoje owce na Polanach: Królowa, Morgi, Głowa, Hutyrowa, Soblówka, Pod Grapy i Śliwkówka. Powrót planowany jest zazwyczaj na październik (...)”

Osadę można zwiedzać. Nam niestety w dniu wycieczki zabrakło już na nią czasu. Żałuję. Ale może innym razem się uda . A ktoś z Was może odwiedził ?

Kliknij na owieczki

Źródło: zywiecinfo.pl

A wracając do naszej wycieczki… . Samochód zostawiamy na parkingu obok zadbanego i dobrze przygotowanego pola biwakowego.

Droga początkowo wije się wśród zabudowań przysiółka Hutyrowa, z którego rozciąga się ładna panorama na okoliczne szczyty m.in. na Beskid Bednarów.

Zaraz na początku trasy zachwyciły mnie obficie owocujące krzewy róży pomarszczonej (Rosa rugosa) zwanej również cukrową. To z jej płatków powstaje pyszna pachnąca różana konfitura, którą tak lubimy np. w pączkach .

Owoce zawierają bardzo dużo witaminy C. Wystarczy zjeść 1-3 aby zaspokoić dzienne zapotrzebowanie na tę witaminę.

Szlak czarny po minięciu osiedli ludzkich wchodzi w las i wznosi się stromo pod górę. Ciepło troszkę utrudnia wspinanie i zmusza do częstych przystanków. Początkowo na szlaku jest zupełnie pusto, dopiero w okolicy szczytu pojawiają się pojedynczy turyści.

Dochodzimy do rozległej polany pod Małą Rycerzową, tj. północnego skraju Hali Rycerzowej, z której rozciągają się niesamowicie piękne widoki m.in. na Małą Fatrę z Wielkim Rozsutcem w roli głównej . Taterek w tym dniu nie było nam dane oglądać.

Na polanie stoi urocza drewniana bacówka, gdzie można złożyć wizytę bacy i podpatrzyć etapy powstawania tradycyjnych owczych serwów jaki również je zakupić. Jednak o tej porze zarówno baca, jak i owieczki były już zapewne w dolinie, gdyż bacówka zamknięta była na cztery spusty .
 

Podchodzimy więc pod szczyt Małej Rycerzowej.

A następnie udajemy się na Halę Rycerzową, schodząc najpierw do )( Halnej. Tu już turystów zdecydowanie przybyło. Pod bacówką - tłumy.

Bacówka PTTK na Rycerzowej znajduje się na niewielkim wypłaszczeniu, na wysokości 1120 metrów. Schronisko zostało otwarte w 1975 roku. Był to pierwszy z kilku bliźniaczych projektów zrealizowanych w Beskidach. Podobne obiekty można spotkać na Krawcowym Wierchu, na Maciejowej oraz nad Wierchomlą.

Sam budynek bacówki, jak i jej wnętrze jest myślę bardzo przyjazne górskiemu piechurowi. Ma swój klimat – trzeba przyznać. Minusem jest obsługa tzn. długi czas oczekiwania na wydanie zakupionego posiłku, bo do życzliwości nie mam żadnych zastrzeżeń i dlatego od razu wybaczam potknięcia . Nie da się ukryć, że w pogodne weekendy turystów w bacówce jest zapewne multum i panie po prostu nie nadążają z wydawaniem posiłków i napojów. Normalka ? hmm …  obserwowałam pracę obsługi i może po prostu należałoby się lepiej zorganizować. Doczekaliśmy się w końcu, po jakiś 45 minutach, na upragniony „napój” .  45 minut w górach to jednak spora strata czasu. Zdążyliśmy za ten czas ochłonąć, wysuszyć przepocone koszulki , no ba, nawet w tym upale, zmarznąć  … , bowiem w cieniu temperatura od razu spadała, a lekki wietrzyk wychładzał szybko ciało.

Po niezaplanowanym dłuuuuuuuugim rest’cie ruszamy na Wielką Rycerzową.

Na polanie pod szczytem robimy sobie mały postój na podziwianie panoramy.

Jest i Królowa

Z samej Wielkiej Rycerzowej widoków nie ma. Szczyt jest prawie cały zalesiony.

Dalej udajemy się niebieskim szlakiem granicznym do Przełęczy Przysłop. Szlak wiedzie aż do przełęczy cały czas przez las.

Zostaję w tyle i zbieram gołąbki modrożółte.   Staszek za ten czas zdążył już dotrzeć do przełęczy.

Węsząc za grzybami zdążyłam w międzyczasie odbić w lewo, na żółty szlak papieski, który mnie skusił, bo ładnie wyglądał i nie trzeba było schodzić stromo w dół … .

Szybko się odnaleźliśmy. Na przełęczy czekało już na mnie ciepło ogniska . A po kilku minutach bulgotała w kociołku pyszna zupa i gorąca herbata . Nic tylko się gubić … .

Przełęcz Przysłop to urocza, niewielka śródleśna polana. Przebiega tu granica polsko-słowacka oraz Wielki Europejski Dział Wodny i Beskidzka Zielona Ścieżka. Północno-wschodnie stoki przełęczy opadają do doliny potoku Cicha i należą do polskiej miejscowości Soblówka, zaś południowo-zachodnie do doliny Vychylovki i należą do słowackiej miejscowości Nová Bystrica. Przełęcz Przysłop znajduje się w paśmie górskim, które według polskiej regionalizacji fizycznogeograficznej należy do Beskidu Żywieckiego, zaś według słowackiej oddziela położone po jej zachodniej stronie Beskidy Kysuckie (Grupa Wielkiej Raczy) od Beskidów Orawskich (Grupa Oszusa).

Na skraju polany, tuż przy ścieżce, stoi drewniana wiata, postawiona z myślą o możliwości przenocowania, jednak po tym co zobaczyłam po wejściu do środka obawiam się, że niestety nie nadaje się obecnie do niczego … . Ciekawa jestem tylko, która ze stron, polska, czy słowacka pozostawiła ją w takim stanie … .

Po posiłku wracamy zielonym szlakiem, najpierw lasem, później asfaltową drogą na parking do Soblówki.

Mijamy po drodze stacje Drogi Krzyżowej.

Do parkingu dochodzimy tradycyjnie po zmierzchu .

Podsumowując ... kolejne piękne miejsce w górach, które dane nam było zobaczyć .