Od czego się zaczęło???

Darkheush ciekawą masz historię. U mnie było już ze słabymi tradycjami rodzinnymi, a wszystko wzięło się samo z siebie. Jako dziecko jakoś nie przepadałem za górami. Wtedy były rzadkie wyjazdy rodzinne autem czy na rowerze na borówki pod Żar oraz na grzyby do Pradeł. Wszystko zaczęło się gdy skończyłem podstawówkę i od książki z biologii która mi wtedy została. Szczególnie zainterosowały mnie wtedy paprotniki. Wiem że było to 17 lat temu. Chyba dzięki paprotnikom zacząłem wędrować po górach, choć nie do końca. Wędrowałem po górach też turystycznie z różnymi wycieczkami. Była wtedy pierwsza wyprawa w Tatry, ale głównie to wędrowałem z bielskim klubem wysokogórskim i zdobywałem odznaki GOT. Jeśli chodzi o paprotniki to od tamtego czasu zdobywałem o nich wiedzę dzięki postanowieniu poznania w naturze wszystkich gatunków krajowych. Pierwszą współpracę z instytutami nawiązałem w 2007 roku dzięki mojemu odkryciu nerecznicy pośredniej. Już wtedy wszyscy byli zdziwieni jak nieznany nikomu amator donokał odkrycia gatunku który był prawie nieznany polskim botanikom. Wtedy już miałem kilka znaczących odkryć. Dzięki temu zwiedziłem kawał Polski od Borów Dolnośląskich, Pojezierza Kaszubskiego po Bieszczady. Najczęściej bywałem w górach, bo tam jest najciekawsze. Do forum tafiłem dzięki badaniom w Beskidzie Małym i chęci podzielenia się wiedzą z innymi
A wy jaką macie historię ?

Ostatnio edytowany przez Dariusz Tlałka (2010-11-27 17:59:32)

U mnie z dzieciństwa utkwiły dwie rzeczy związane z górami - raz, a czasami nawet dwa razy do roku odwiedzany z rodzicami gorczański Turbacz (absolutnym hitem była słynna stroma trasa z Koninek) oraz liczne pobyty w Zakopanem, gdzie mój tata, który jest lekarzem, pracował w weekendy w szpitalu. Tu zaliczyłem swoją pierwszą poważną wycieczkę, kiedy pokonałem trasę z Morskiego Oka przez Świstówkę, Dolinę Pięciu Stawów Polskich, Zawrat, Gąsienicową do Zakopanego. Pamiętam, że byłem tak wyczerpany wycieczką, że niemal zasłabłem ze zmęczenia w autobusie (chyba z Kuznic ). W latach 90 odwiedzałem od czasu do czasu Tatry (m.in. z kolegą Markiem, forumowym Poltergeistem) i odbyłem też pewną morderczą zimową wycieczkę w Beskidzie Sądeckim , ale nie było to nic na kształt nałogu. Zachwyt górami zaczął się tak naprawdę od pięknego majowego weekendu 2000 roku, który spędziłem z pewną bliską mi osobą w Ustroniu. Można więc powiedzieć, że Beskid Śląski odkrył dla mnie na nowo góry i tak już zostało, a całkowite pogrążenie się w nałogu nastąpiło wraz z pierwszą wizytą w Alpach w 2005 roku. Pobyt ten okazała się pogodową katastrofą (przez dwa tygodnie mieliśmy może 2 dni znośnej pogody), ale niedosyt wycieczek w Alpach i pragnienie zdobycia swojego pierwszego 3000-tysięcznika spowodowało, że w 2006 powróciłem ponownie do tej samej alpejskiej doliny, żeby zdobyć tę samą niewdzięczną Górę, na której stokach "poległem" w głębokim, kopnym śniegu w 2005 roku... a dalej to się już posypało...

Ostatnio edytowany przez piotr (2010-11-28 17:53:19)

Hm,trudne.Ale pierwsze zauroczenie to wyjazd w Góry Świetokrzyskie.To było ho,ho dawno.Graliśmy w piłkę na podwórku,gdy przylazł kolega i zapytał się ,kto chce jechać na rajd.A gdzie???W świetokrzyskie.E ,tam sam sobie jedź.Nie chciało nam się,a jak okazało się,że to rajd nocny to go pogoniliśmy.Będziemy się w nocy szwędać po krzakach.Zgłupiał.Ale w końcu zdecydowałem się pojechać.A jak się wyszykowałem.W tenisówkach i dwie kanapki w chlebaku.Herbatę to miałem w szklanej butelce.Tak w skrócie to początek był w Wąchocku,ale tam były jaja .Wtedy to Wąchock był na topie w dowcipach.Wtedy w nocy zobaczyłem Wykus,groby partyzantów,mogiłę Zjawy.Nie licząc tego ,że wlazłem w okropną kałużę i się zmazałem.To wszystko pamiętam jak dziś.Od tego czasu zacząłem co roku jeździć na Nocne Rajdy Świętokrzyskie.A potem mój pierwszy wyjazd w Beskidy.....ale to długo opowiadać i szkoda waszego czasu naczytanie moich wypocin.Mam rodzinę w Żywcu,więc co roku tam jestem.A resztę to coniektórzy znają,prawda???  Trotyl

U mnie zaczęło się niedawno .. ale co tam, odkurzę temat Było tak ...

Wiosną tego roku poczułam wielką tęsknotę za górami i wierzcie lub nie, ale akurat w momencie kiedy świtały mi myśli o jakimś wyjeździe górskim, poznałam Kapra No i teraz się za nim włóczę Jeszcze nie samodzielnie i niezbyt często, ale wszystko przede mną. To, że jeszcze jest tyle do odkrycia i sprawdzenia, jest ... zarąbiste! A wszystko sprawia taką radość! Przed naszą 5-cio dniówką w Beskidzie Żywieckim byłam - jak mawia moja mama - podniecona jak mały pikuś! Teraz z niecierpliwością czekam na pierwsze zimowe wędrówki, które pewnie dadzą w kość, ale i tak będzie zajebiście